โลกทุกวันนี้แม่งคล้ายสมรภูมิที่ไม่มีวันประกาศสงบศึก เราลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางข่าวคราวของการเข่นฆ่า กลิ่นคาวเลือดของความขัดแย้ง และเศษซากของความเห็นแก่ตัวที่บีบคั้นให้มนุษย์ต้องเหยียบย่ำกันเพื่อเอาตัวรอด วัยผู้ใหญ่และสังคมทุนนิยมต้อนให้เราต้องขุดหลุมหลบภัย สวมวิญญาณทหารผ่านศึกที่แบกอาวุธแห่งความรับผิดชอบไว้เต็มบ่า เราสาดกระสุนใส่ความอ่อนแอ หุ้มเกราะแห่งความด้านชาทับถมลงไปชั้นแล้วชั้นเล่า เพียงเพื่อจะบอกตัวเองว่า ‘เราต้องรอด’ จนบางครั้ง… เราก็เผลอทำความเป็นมนุษย์หล่นหายไปในควันปืน จนกระทั่งเราได้ลี้ภัยจากความบ้าคลั่ง ทิ้งตัวลงในความเงียบงันและจังหวะชีวิตที่เนิบช้าลง วินาทีที่ได้สบตากับคนที่รัก ได้ยินเสียงทำนอง End of Beginning คลอเคลียอยู่ในหัวใจ พร้อมกับใครสักคนที่ยอมวางปืน และปลดอาวุธเราด้วยการ… ‘เรียกขานเราด้วยนามอันแท้จริง’ ชื่อที่ไม่มีสเตตัสทางสังคม ไม่มีผลประโยชน์…
บทความล่าสุด
Review
แม่ง ทันทีที่ End Credit ของSociety of the Snow (2023) จบลง ไอเหี้ยกูแทบไม่ได้รู้สึกถึงชัยชนะของการเอาชีวิตรอดเลยแม้แต่น้อย แต่กลับรู้สึกถึงความหนักอึ้งของก้อนสะอื้นในลำคอ กูว่านี่ไม่ใช่หนังแอคชั่นระทึกขวัญเหมือนเวอร์ชั่น Alive (1993) ที่กูเคยดูก่อนหน้านี้ แต่มันคือจดหมายรักแด่ผู้ที่จากไป และเป็นพันธสัญญาของผู้ที่ยังอยู่ หนังแม่ง Based on true จากเรื่องราวของเครื่องบินตกบนเทือกเขาแอนดีสเมื่อปี 1972 ถูกเล่า…