โลกทุกวันนี้แม่งคล้ายสมรภูมิที่ไม่มีวันประกาศสงบศึก เราลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางข่าวคราวของการเข่นฆ่า กลิ่นคาวเลือดของความขัดแย้ง และเศษซากของความเห็นแก่ตัวที่บีบคั้นให้มนุษย์ต้องเหยียบย่ำกันเพื่อเอาตัวรอด วัยผู้ใหญ่และสังคมทุนนิยมต้อนให้เราต้องขุดหลุมหลบภัย สวมวิญญาณทหารผ่านศึกที่แบกอาวุธแห่งความรับผิดชอบไว้เต็มบ่า เราสาดกระสุนใส่ความอ่อนแอ หุ้มเกราะแห่งความด้านชาทับถมลงไปชั้นแล้วชั้นเล่า เพียงเพื่อจะบอกตัวเองว่า ‘เราต้องรอด’ จนบางครั้ง… เราก็เผลอทำความเป็นมนุษย์หล่นหายไปในควันปืน จนกระทั่งเราได้ลี้ภัยจากความบ้าคลั่ง ทิ้งตัวลงในความเงียบงันและจังหวะชีวิตที่เนิบช้าลง วินาทีที่ได้สบตากับคนที่รัก ได้ยินเสียงทำนอง End of Beginning คลอเคลียอยู่ในหัวใจ พร้อมกับใครสักคนที่ยอมวางปืน และปลดอาวุธเราด้วยการ… ‘เรียกขานเราด้วยนามอันแท้จริง’ ชื่อที่ไม่มีสเตตัสทางสังคม ไม่มีผลประโยชน์…
บทความล่าสุด